Ads 468x60px

wtorek, 29 stycznia 2013

Henryk Sienkiewicz - Pan Wołodyjowski





 


Autor:   Henryk Sienkiewicz
Tytuł: „Pan Wołodyjowski"
Wydawnictwo: Agora
ISBN: 9788360225646
Data wydania: 2007
Długość ścieżki: 21 godz. 32 min. 

Czasem w moim życiu przychodzi taki moment, gdy mam wrażenie, że staram się zawrócić kijem "czytelniczą" Wisłę. Kiedy inni zachwycają się nowościami wydawniczymi, ja zdaję się pędzić w całkiem odwrotnym kierunku. Nie czuję się z tym źle, jednakże zawsze szarpią mną silne emocje, niczym buntownikiem świadomie stającym  na linii ognia. Tym razem postanowiłam zmierzyć się z finalną częścią jednej z najbardziej znienawidzonych książek, której pierwsze dwie części jeszcze do niedawna były filarem kanonu lektur szkolnych.
Od pewnego czasu zastanawiałam się czy powinnam sięgnąć po ostatnią część trylogii Sienkiewicza. Decyzja nie była łatwa. Każdą poprzednią część czytałam na innym etapie życia i zawsze z przymusu. Jednocześnie te utwory stały się swoistym barometrem mojego „dojrzewania czytelniczego". Byłam bardzo ciekawa, jak na tym tle wypadnie „Pan Wołodyjowski" i czy nie będę żałować tego, iż nie zakończyłam swojej przygody z Sienkiewiczem na „Potopie". Po ostatecznym postanowieniu, wyrósł nagle dylemat natury technicznej. Czy dam radę ponownie zmierzyć się z językiem staropolskim? Ostatecznie przeskoczyłam ten problem, zastępując książkę audiobookiem z kolekcji Gazety Wyborczej. Nie ukrywam, że po części było to skutkiem pozytywnej reakcji po przesłuchaniu "Lwów mojego podwórka". Z drugiej jednak strony, kto by się oparł, gdy w świat wielkich rycerzy wprowadza Janusz Gajos?
Akcja ostatniej części trylogii rozpoczyna się ok. 1667 roku. Cała szlachta zjeżdża się do stolicy, by wybrać nowego króla. Tutaj w roli agitatora politycznego prezentuje się Onufry Zagłoba. Oczywiście, same pertraktacje polityczne naszemu bohaterowi nie wystarczają. Na pierwszy plan wysuwa się pomoc staremu przyjacielowi. Michał Wołodyjowski, czyli jedna z największych szabli Rzeczypospolitej, przeżywa osobistą tragedię, odkąd stracił narzeczoną. W akcie desperacji, Mały Rycerz postanawia zostać Kamedułą, co bardzo nie podoba się jego druhom. Zagłoba za wszelką cenę postanawia odwieźć przyjaciela od tego zamiaru, będąc przekonanym, iż już w niedługim czasie  jego umiejętności na polu bitwy będą niezbędne do ratowania kraju przed najazdem wroga.
Pod względem całości, „Pan Wołodyjowski" jest znakomitym domknięciem trylogii. Ma w sobie zarówno wszystkie wady jak i zalety powieści „pisanej ku pokrzepieniu serc". Spotykamy, więc niemal wszystkie postaci poznane we wcześniejszych częściach. Występują one teraz jedynie w formie epizodycznej. Na pierwszy plan wysuwają się tym razem bohaterowie, stanowiący do tej pory pewien rodzaj spoiwa pomiędzy „Ogniem i mieczem", a „Potopem". Osobiście, Michał Wołodyjowski oraz Zagłoba to moje ukochane postaci, stąd bardzo mnie to cieszy.
Sienkiewicz stawia przed nami rycerza idealnego. Charakteryzuje się on zawsze mądrością, a zarazem sporą dawką naiwności. Trudno jednak odmówić autorowi niesamowitej zdolności budowy postaci z krwi i kości.  Każdy ruch i każda emocja jest tutaj zrozumiała. Wszak każdym z nas kierują w pewnym stopniu uczucia i to powoduje działania. Stąd tak ważna jest postać kobieca. Tym razem jest ich aż dwie. Skoro są aż dwie panie, niepostrzeżenie tworzy się dość rozwinięty wątek miłosny. Pierwszą tom książki czyta się jak romans a nie książkę historyczną. Zaskakuje fakt, iż noblista zdecydował się na wprowadzenie Basi, którą można odczytać, jako kobietę-rycerza. To ona burzy krew w bohaterach powieści.
Pomimo tego, iż ostatnia część trylogii, przedstawia szlachcica idealnego, pokazując tylko jego dobre strony, to jednak pomimo starań Sienkiewicz ukazuje też pośrednio przyczynę ostatecznego upadku państwa. Nie należy jednak postrzegać faktów historycznych w sposób bezkrytyczny. Wielu  zarzuca książce przeinaczanie dziejów. Trudno się z tym nie zgodzić, dlatego ja sama traktuję tło powieści, jako nieco wyimaginowaną, choć doceniam wprowadzenie w treść fabuły, postaci historycznych. Tym razem jest to Jan Sobieski. Finalnym  punktem akcji jest relacja bitwy pod Chocimiem z 1673 roku, mająca utrwalić dumę z polskości,
„Pan Wołodyjowski" to powieść, która potrafi wycisnąć łzy. To pozycja dla wszystkich tych, którzy uwielbiają prozę historyczną w najlepszym wydaniu.

Moja ocena: 8/10 (rewelacyjna książka)

Powiązane wpisy

Pan Wołodyjowski w kadrze





  

18 komentarzy:

  1. Finał zarówno trylogii, jak i filmowej adaptacji nieodmiennie wyciska mi łzy z oczu :-(
    Pozdrawiam serdecznie!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O filmie napiszę w jednej z kolejnych notek. Zarówno film jak i książka zrobiły na mnie duże wrażenie. Pozdrawiam i dziękuję za komentarz :)

      Usuń
  2. Napiszę tak jestem oniemiały po Twojej recenzji audiobooka żałuję, że nie miałem możliwości przesłuchać płyty, co będę musiał w krótkim czasie nadrobić. Dla mnie początek Twojego bloga jest z przytupem i wróże mu świetlaną przyszłość. Pozdrawiam serdecznie;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oby Twoje słowa okazały się prorocze :) Co do audiobooka to zachęcam do nadrobienia zaległości. Pozdrawiam serdecznie :)

      Usuń
  3. Za audiobookami niestety nie przepadam, ale "Pana Wołodyjowskiego" oczywiście znam i cenię. Bardzo lubię ekranizację. :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Nie każdy musi lubić audiobooki. Ważne żeby czytać. Jestem przekonana, że ostatecznie więcej u mnie będzie recenzji książek w tradycyjnej formie. Nic przecież nie zastąpi szelestu papieru i odwracania kartek przy poznawaniu kolejnej historii :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Nie miałam jeszcze styczności z audiobookami, więc nie wiem czy dałabym radę, ale w końcu musi być ten pierwszy raz. :) Sienkiewicza czytałam jedynie ''Krzyżaków'', których uwielbiam, a ''W pustyni i w puszczy'' natomiast nie cierpię. Pana Wołodyjowskiego kiedyś z pewnością przeczytam. :)

    PS. Czy mogłabyś wyłączyć weryfikację obrazkową, jeśli to nie problem? :) (Projekt - ustawienia - posty i komentarze) :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Nie każdy lubi audiobooki, warto się jednak o tym przekonać :) Jeśli podobali Ci się "Krzyżacy" jestem prawie pewna, że polubisz też całą trylogię. Osobiście polecam zacząć od "Ogniem i mieczem", później przejść przez losy Kmicica w "Potopie" i zakończyć na "Panu Wołodyjowskim". Każdą część można oczywiście czytać oddzielnie bez utraty wątku, stąd decyzję pozostawiam Tobie :)
    P.S Weryfikacja obrazkowa wyłączona:)

    OdpowiedzUsuń
  7. Trzymam kciuki za dobry początek :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Dziękuję. Trzymanie kciuków zawsze dodaje motywacji :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Klasyka, która warto przeczytać, obejrzeć, a teraz nawet wysłuchać. Osobiście za audiobookami nie przepadam. Na niektórych mocno się zawiodłam, inne były ok. Ale będę z przyjemnością zaglądać :)Pozdrawiam i powodzenia!!!

    OdpowiedzUsuń
  10. Rzeczywiście na audiobookach można się zawieść, ale mnie na szczęście to jeszcze nie spotkało. Klasyka jest rzeczywiście warta poznania, choć wydaje mi się, iż teraz mało kto ją docenia.
    Fajnie będzie mieć stałą czytelniczkę. Pozdrawiam, dziękując za życzenia :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Nie lubię lektur, nie lubię takiej klasyki. Nudzi mnie, odstrasza. Myśl, że muszę przeczytać parę, aby przygotować się do matury przyprawia mnie o mdłości. Niby rodzime to, ale nie mój gatunek, niestety. Pozostało to chyba po tylu latach nauki.

    OdpowiedzUsuń
  12. Być może masz rację. Szkolne lektury odstraszają. Ważne żeby czytać co się lubi :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Bardzo się cieszę, że wkroczyłaś do blogowego świata :) Ja w ogóle nie potrafię "czytać" audiobookowo :)

    OdpowiedzUsuń
  14. Nie każdy potrafi "czytać" audiobookowo, i nie każdy musi to robić :) Co więcej uważam, że zamykanie niektórych książek tylko w takiej formie nie jest wskazane. Doskonałym przykładem są utwory Borgesa, które w moim odczuciu bez formy drukowanej, bardzo dużo by straciły.
    Wkroczenie w świat "kulturalnej" blogosfery bardzo mnie cieszy. Po przeczytaniu tylu fantastycznych opinii innych (w tym notek z Twojego bloga), zapragnęłam w końcu sama spróbować. Zobaczymy co z tego wyniknie :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Czekam mnie już niedługo .. :) Zapraszam na urodzinowy konkurs do mnie! :) Można wygrać książkę i niespodziankę ;)

    OdpowiedzUsuń
  16. Oj nie mam raczej szczęścia do konkursów :) Następnym razem prześlij mi link do konkursu prześlij mi przez zakładkę kontaktową (http://inna-perspektywa.blogspot.com/search/label/Kontakt), a link do niego pojawi się z boku strony.
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń

Zapraszam do komentowania. Czuj się jak u siebie i pisz co myślisz, nie bądź jednak wulgarny/a ani chamski/a. Będę wdzięczna za każdy komentarz.
P.S SPAM będzie bezceremonialnie usuwany. Jeśli chcesz polecić mi jakąś stronę, skorzystaj proszę z zakładki kontakt u góry strony i wypełnij tam odpowiedni formularz.